کنفرانس بین‌المللی تغییرات اقلیمی، قسمت ۱۳ از ۱۸

در این قسمت، استاد اعظم چینگ های دربارهٔ فواید زیست‌محیطی، سلامتی و اجتماعیِ پذیرش رژیم غذاییِ گیاه محور سخن می‌گویند.

امروزه در سراسر سیاره از بحران آب شکایت می‌کنیم. ‏از کمبود مواد غذایی شکایت می‌کنیم.‏ ‏ما ۹۰٪ غلات را به‌جای آن برای خوراکِ‏ ‏(اشخاص-) حیوان مصرف می‌کنیم و ۸۶۲ میلیون‏ ‏نفر را گرسنه می‌گذاریم.‏ ‏این فقط در سال ۲۰۰۸ بوده است.‏ ‏با غله‌ای که برای دام‌ها مصرف می‌کنیم،‏ ‏می‌توانیم دو میلیارد نفر را سیر کنیم.‏ بسیار بیشتر از آنچه که برای گرسنگان کنونی جهان ‏لازم است.‏ پس حقیقتاً هر چه فکر می‌کنم، متوجه نمی شوم آیا کسی می تواند برایم توضیح ‌دهد‏ که ‏ما در چه نوع جهانی زندگی می‌کنیم و از چه‏ نوع سیاستی پیروی می‌کنیم و با خود و همنوعان‌مان با چه مهربانی رفتار میکنیم، چه برسد به رفتار با (اشخاص-) حیوان؟ ‏زیرا ما حتی نمی‌توانیم گونهٔ خودمان را‏ ‏دوست بداریم.‏ ‏پس، البته برای بسیاری نامفهوم خواهد بود‏ ‏که چگونه (اشخاص-) حیوان را دوست بدارند.‏ ‏حالا می‌دانید چرا.‏

فقط در اوهایو، تغییرات اقلیمی برای آن ایالت ۱ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت، زیرا آبِ مرزیِ ایالتشان، یعنی دریاچه، به‌سبب تغییرات اقلیمی به‌شدت پایین خواهد رفت. و آنان ناچار خواهند شد بندرها و زیرساخت‌های خود را بازسازی کنند تا با سطح جدید آب و نیازهای تازه هماهنگ شوند. پس، تغییرات اقلیمی، هزینهٔ بیشتری خواهد داشت. و چرا؟ به‌خاطر رژیم غذاییِ گوشتِ (اشخاص- حیوان).

فقط کافی است آن تکه گوشتِ (اشخاص- حیوان) را از بشقاب‌مان کنار بگذاریم و آن را با پروتئینِ قلمرو گیاهان جایگزین کنیم. ما غذا برای خوردن داریم، حق انتخاب داریم، و این انتخاب‌ها شگفت‌انگیز و مغذی‌اند. این‌طور نیست که انتخابی نداشته باشیم. برای زنده ماندن مجبور نیستیم بکُشیم. مجبور نیستیم خود را به عاملی آدم‌کش برای سیاره تبدیل کنیم. می‌توانیم زندگی کنیم و بگذاریم زندگی کنند.

اوضاع حالا طوری است که انگار تا ابد کار خواهیم کرد، همیشه مشغول خواهیم بود، فقط برای پرداخت مالیات. چون پول درمی‌آوریم و بعد باید مالیات بدهیم تا بیماری‌مان را درمان کنند، بدن‌مان را معاینه کنند و این حتی تضمین هم نمی‌کند که زنده بمانیم - نکته همین است. این‌همه رنج، این‌همه دارو، این‌همه آزمایش خون و عکس‌برداری با اشعه ایکس و عمل جراحی و همهٔ این‌ها. هیچ‌یک از این‌ها حتی تضمین نمی‌کند که جان‌مان نجات یابد، به‌سبب اینکه با خودمان مهربانانه رفتار نمی‌کنیم، و به‌سبب اینکه سم را به‌جای غذا می‌خوریم. از نظر علمی و جسمی، گوشتِ (اشخاص- حیوان) سم است.

فعلاً بُعد دینی را کنار می‌گذارم، چون مردم فکر خواهند کرد می‌خواهم آنان را تغییر کیش دهم. من نمی‌خواهم کسی را تغییر کیش دهم، چون هرچه افراد بیشتری را تغییر دهم، فقط کارم بیشتر می‌شود. پس، برای من همین که بتوانید تغییر کنید کافی است. برای من همین کافی است که مردم فقط وگان شوند و کارهای نیک انجام دهند. این همه چیزیست که می‌خواهم: وگان شوید، کارهای نیک انجام دهید. هر کار خوبی هست، همان‌دم انجامش دهید، هر کار بدی هست، متوقفش کنید. کار نیکِ همین حالا، شامل نجات سیاره است و آن همچنین یعنی وگان شدن. پس همه‌چیز در نهایت به وگان شدن برمی‌گردد.

چون اگر گوشتِ (اشخاص- حیوان) را نخوریم، پرورشِ اشخاص-حیوان بسیار، بسیار کمتر میشود و کشتار در سیاره هم بسیار کمتر خواهد شد. و همین مکافات کارماییِ کشتار است که حالا به خطرِ برای سیارهٔ ما دامن می‌زند. فقط از نظر علمی، گوشتخواریِ (اشخاص- حیوان) در ۸۰٪ گرمایش جهانی و آلودگی سهم دارد. پس، اگر فقط آن تکه گوشتِ (اشخاص- حیوان) را از سرمان بیرون کنیم، آن‌گاه سیاره نجات خواهد یافت و شما عمر طولانی‌تری خواهید داشت. و حرف مرا بخاطر بسپارید، شما انسان بسیار شادتری خواهید بود، کمتر مضطرب می‌شوید و شبها بهتر می‌خوابید. هیچ بیماری‌ای نخواهید داشت.

اگر همهٔ مردم سیاره وگان شوند، بیماری نخواهیم داشت، تقریباً صفر. چون افراد وگان هم گاهی بیمار می‌شوند به‌خاطر [این واقعیت] که دستگاه ایمنی‌شان هنوز کاملاً بازیابی نشده است، زیرا بیشترشان از کودکی وگان نبوده‌اند. و بعد، افراد دیگری که وگان نیستند همیشه بیمار می‌شوند و آن را به افراد وگانِ بیچاره هم منتقل می‌کنند. اما اگر همهٔ مردم وگان باشند، هیچکس بیمار نمی‌شود.

پس وقتی می‌گوییم کل حیات مقدس است، این از خود ما آغاز می‌شود. بیایید از زندگی انسان آغاز کنیم، و با نهایت مهربانی و احترام با خودمان رفتار کنیم، با این بدنی که شب و روز برای ما زحمت کشیده است تا از همهٔ شادیهایی که زندگی عرضه میکند بهره‌مند شویم. بیایید زندگی مقدس را از خودمان آغاز کنیم، بیایید با روی آوردن به غذای مغذی به‌جای غذای سمی مانند گوشتِ (اشخاص- حیوان)، سیگار، الکل و مواد مخدر، با جان‌مان مهربان‌تر رفتار کنیم.

در هر صورت، اگر همه وگان شویم، جنگ متوقف خواهد شد. بهترین حالت اینست که جنگ حتی پیش از وگان شدن متوقف شود. اما اگر نشود، [بعدا] جنگ متوقف خواهد شد. زیرا وقتی وگان می‌شویم، می‌دانیم چرا وگان هستیم، قلب‌مان دلسوزتر می‌شود و خودبه‌خود هیچ جنگی نمی‌خواهیم. پس، شگفت‌انگیز است که با همهٔ سمومی که هر روز وارد زندگی‌مان می‌کنیم، هنوز هم می‌توانیم فرزند بیاوریم و هر کار دیگری در زندگی انجام دهیم. اما آیا کسی هرگز برای چند لحظه می‌ایستد تا با خود تأمل کند که در چه دنیایی زندگی می‌کنیم؟ آیا این همان نوع جهانی است که می‌خواهیم؟

جهانی که برای زنده ماندن باید بکُشیم، جهانی که برای بقا باید موجودات را به قتل برسانیم، یا حتی باید برای بقا یکدیگر را بکُشیم. این واقعاً آن نوع زندگی، آن نوع جهانی نیست که ما می‌خواهیم در آن زندگی کنیم. ما جهانی مهربان‌تر و سرشار از عشق میخواهیم. مهربان‌تر و سرشار از عشق می‌خواهیم. پس باید مسیرمان را عوض کنیم و برای ساختن آن جهان کار کنیم.

این خوب است که نباید تجملی باشیم، بله. اما ریاضت‌کشی هم برای ذهن بسیار فرساینده است و ذهن طغیان خواهد کرد. پس باید با خودمان خوب رفتار کنیم. هیچ افراطی وجود نداشته باشد، زیرا خدا همه‌چیز را برای ما آفریده تا از آنها لذت ببریم. نه ریاضت‌کشی دنیا مان را نجات می‌دهد و نه اسراف. پس خدا آب کافی برای ما آفریده است، غذای کافی برای ما آفریده است که حتی تا ابد هم دوام بیاورد، اگر فقط بدانیم چگونه دست از سوءاستفاده از منابع و روزی بخشی زمین برداریم. نباید برای ارضای حرص‌مان، همنوعان خود را بکشیم. و این نکتهٔ اصلیِ مشکلات سیاره در حال حاضر است - برداشت بیش از حدِ ما از اجر معنویمان و منابع جهانی.

همهٔ این تعویض لامپ‌ها، فناوری جدید خودرو و صرفه‌جویی در آب، اینکه زیاد دوش نگیرید و هنگام مسواک زدن شیر آب را باز نگذارید - همهٔ این‌ها خوب است، اما فقط مثل اینست که پا را از روی جوراب بخارانیم. خارش ما را آرام نخواهد کرد. فقط باعث می‌شود موقتاً مسئله را فراموش کنیم و مشکل واقعی و راه‌حل واقعی را بپوشاند، متوجه اید؟ فقط حواس ما را از هدف واقعی و راه‌حل واقعی پرت می‌کند و اگر فقط همین خاراندن از روی جوراب را ادامه دهیم، حالِ سیاره بدتر میشود. اگر می‌خواهیم خارش‌مان آرام شود، باید خود پوست را بخارانیم. منظورم اینست که باید زخم اصلی را درمان کنیم، و آن تولید گوشتِ (اشخاص- حیوان) است.

هر کسی که فرصت و ظرفیت درک دارد، باید تا الآن بداند که تولید گوشتِ (اشخاص- حیوان) علت اصلی گرمایش جهانی است. و متوقف کردنِ خوردن گوشتِ (اشخاص- حیوان) راه‌حل اصلیِ نجات سیاره است. نمی‌فهمم چرا به سراغ این نمی‌رویم. اگر فردی با فهم و درک اینرا برایم توضیح دهد، بسیار سپاسگزار خواهم بود اگر پاسخی قانع‌کننده‌ای در این باره دریافت کنم. در همین حال، فقط باید به انجام کاری که می‌کنیم ادامه دهیم. چون باید این سیاره را نجات دهیم تا آنرا به نوه‌هایمان بسپاریم. اگر به همین شیوهٔ کنونی زندگی کنیم: خوردن گوشتِ (اشخاص- حیوان)، مواد مخدر، الکل و سیگار و همهٔ این‌ها و کشتن یکدیگر، کشتن (اشخاص-) حیوان– نمی‌دانم واقعاً چگونه میتوانیم به وجدان خود پاسخ دهیم. صحبت از واجبات دینی دیگر بماند، هیچ.

تا به حال اندیشیده‌اید وقتی فرزندان‌مان بزرگ می‌شوند، چه نوع سرمشقی می‌خواهیم برای آنان باشیم؟ با توجه به تمام خوبی ها و رفتارهای شایسته‌ای که از آنان انتظار داریم. اگر به آنان بگوییم صرفه‌جو باشند - زیاد دوش نگیرند، یا حتی هنگام مسواک زدن آب را باز نگذارند و همهٔ این‌ها و حتی فرض کنیم دیگر هیچ‌کدام‌مان حمام هم نرویم، یا فرض کنیم دیگر اصلاً مسواک نزنیم، فرض کنیم حتی آب هم ننوشیم - چقدر آب ذخیره می‌کنیم؟ ۳۰٪، کمابیش. آن چه سودی برای ما دارد؟ در حالی که وقتی فقط خوردن گوشتِ (اشخاص- حیوان) را متوقف کنیم، آن‌گاه بیش از ۷۰٪ آب برای استفاده خواهیم داشت. هرقدر دلتان بخواهد میتوانید حمام کنید، میتوانید سه یا چهار استخر در خانه‌تان داشته باشید، هیچ‌کس چیزی نخواهد گفت. چون هرگز هیچ کار زیانباری برای سیاره انجام نداده‌اید. فقط آن تکه گوشتِ (اشخاص- حیوان) را از رژیم غذایی‌تان کنار بگذارید. بگذارید صلح از سفره شما آغاز شود. سپاسگزارم.

(سپاسگزاریم، استاد اعظم چینگ های، برای این اطلاعاتِ تأمل‌برانگیز. مایلیم به بخش پایانی برنامه ‌مان برویم. اما پیش از آن، می‌خواهیم نخست ادای احترامی کوتاه به شبکه‌ای داشته باشیم که برای مخاطبان جهانیِ ما، در کل جهان برنامه پخش می‌کند.) سپاسگزارم.

Photo Caption: "مرا نخواهی دید اگر با توجه واقعی نگاه کنی: من متواضعانه به گام های تو در جنگل باستانی خوشامد میگویم"

دانلود عکس